Εγκλωβισμένοι από την «παπαγαλία»…

Το ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι το χειρότερο στην Ευρώπη το γνωρίζουμε, μας το υπενθυμίζουν άλλωστε κατά καιρούς οι διάφορες έρευνες που βγαίνουν στη δημοσιότητα. Πρώτοι λέει σε ποσοστό ανωτάτων πτυχιούχων στην Ευρώπη. Μα τι αχάριστος είμαι, περί πρωτιάς πρόκειται γιατί δεν χαίρομαι;Τέλος πάντων, άλλο είναι το θέμα που μου την έχει βαρέσει και θέλω να θίξω πρωί πρωί. Η παπαγαλία. Έφυγα και εγώ ο δύσμοιρος από το Λύκειο και είπα να μπω σε μια σχολή που μου αρέσει (θετικής κατεύθυνσης) και επιτέλους να γλυτώσω από την παπαγαλία. Δεν έχει σημασία σε ποια σχολή μπήκα και βγήκα αλλά τι… βρήκα!

Άκουγα για κριτική σκέψη στο πανεπιστήμιο, για το ότι η παπαγαλία δεν έχει θέση σε αυτό, ότι μετράει το πόσο μπορείς να αξιοποιήσεις τη γνώση που έχεις και όχι απλώς να την αναπαράγεις αλλά… τζίφος η δουλειά που λένε και στο χωριό μου. Λόγια και ωραίες προτασούλες που τις μαθαίνεις fix για να τις γράψεις στο τέλος στις Πανελλήνιες. Η παπαγαλία λοιπόν, ζει και βασιλεύει στα πανεπιστήμια, οι «σοφοί» καθηγητές ζητούν τα απίστευτα σε επίπεδο στείρας απομνημόνευσης και οι «φοιτητές-παπαγάλοι» ακολουθούν συμβιβασμένοι αυτήν την τακτική στο διάβασμά τους αποστηθίζοντας γνώση που το πιθανότερο είναι να ξεχάσουν μέσα το πολύ σε ένα μήνα (και πολύ λέω). Το πτυχιάκι τους όμως το παίρνουν διότι τα παιδιά είναι επιτυχόντες στις εξετάσεις και άρα κρίνονται άξιοι, άξιοι να βγούνε στην κοινωνία, να παράγουν, να διεκδικήσουν και άλλα τέτοια ωραία!

Βέβαια δεν φταίνε τα παιδιά, έτσι τα έμαθαν, έτσι συνεχίζουν να τα μαθαίνουν και έτσι κάνουν. Εκείνοι οι καθηγητές δεν ντρέπονται λιγάκι όμως; Κοτζάμ επιστήμονες είναι βρε παιδί μου (άσχετα που το 60% είναι για διώξιμο κανονικά από το πανεπιστήμιο)! Αλλά θα μου πείτε τι λειτουργεί σωστά σε αυτή τη χώρα για να λειτουργήσει σωστά ο τρόπος εξέτασης στα πανεπιστήμια και στα σχολεία; Πολλές φορές αναρωτήθηκα μέσα μου «αλήθεια, υπάρχει κάποιος σε αυτή την χώρα από αυτούς που διοικούν εκεί στο ΥΠΕΘ που να έχει όραμα για την παιδεία;». Πάντα η απάντηση ήταν αρνητική, όραμα και σχέδιο για τη παιδεία δεν φαίνεται να υπήρξε ποτέ από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μαθητή. Σε κάθε νέο υπουργό παιδείας (και ας ήταν του ιδίου κόμματος) περιμέναμε και αλλαγές στο εκπαιδευτικό μας σύστημα γιατί το παλιό δεν ήταν καλό…, λες και το καινούριο που έφτιαχνε ήταν καλό. Κακό, ψυχρό και ανάποδο ήταν!

Και επανέρχομαι στο θέμα της παπαγαλίας, ιδιαίτερα στα πανεπιστήμια. Οι αυριανοί επιστήμονες, οι δυνητικοί μοχλοί ανάπτυξης της χώρας μας τόσο σε κοινωνικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο ακινητοποιούνται και αδρανοποιούνται από ένα σύστημα εκπαίδευσης που είναι ανίκανο να ερεθίσει την σκέψη τους από μόνο του. Ένα σύστημα εκπαίδευσης που το μόνο που κάνει είναι να σου αποθηκεύει στη RAM – γιατί για προσωρινή αποθήκευση πρόκειται- γνώσεις παθητικά. Δεν σε τσιμπάει λίγο να ψαχτείς, δεν σε ερεθίζει, αντίθετα σε καθηλώνει απλά με την αναπαραγωγή.

Έχω ακούσει απίστευτα περιστατικά από φίλους αλλά έχω δει και πολλά μόνος μου από τη σχολή που ήμουν. Από αυτά που είδα και άκουσα πραγματικά κατάλαβα ότι πλέον η παπαγαλία στα πανεπιστήμια είναι παθογένεια. Φανταζόσουνα ποτέ αγαπητέ αναγνώστη ότι κάποιος στη Μαθηματική σχολή θα μάθαινε ασκήσεις από έξω για να πάει να γράψει, ότι σε τμήμα Πληροφορικής θα μάθαινε κώδικα αποστήθιση για να πάει να γράψει; Κάτι δηλαδή να άλλαζε στην άσκηση των μαθηματικών ή στο αλγοριθμικό πρόβλημα της Πληροφορικής και ο «φοιτητής – αυριανός δυνητικός μοχλός ανάπτυξης – παπαγάλος» πάπαλα! Δεν θα μπορούσε να απαντήσει. Έχω και άλλα παραδείγματα αλλά αυτά τα δύο ήταν τα πιο τρανταχτά και αυτά ίσως που με παρακίνησαν ώστε να γράψω κάποιες από τις σκέψεις μου.

Φαντάζομαι αυτές τις δύο φοιτήτριες (γιατί για κορίτσια πρόκειται) μετέπειτα σε μια επιχείρηση να κάνουν τι; Να λένε ότι δεν μπορούν να γράψουν κώδικα για το πρόγραμμα ενός πελάτη γιατί το βιβλίο δεν το είχε μέσα ή ότι δεν μπορούν να κάνουν μια μαθηματική ανάλυση γιατί το συγκεκριμένο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν δεν υπήρχε στο πανεπιστημιακό εγχειρίδιο;

Ε λοιπόν έλεος! Πώς να πάει μπροστά μετά αυτή η χώρα; Δυστυχώς δεν θα πάει…

Παραθέτω κάτω δύο link, ένα με τα συμπεράσματα μιας μελέτης του κέντρου εκπαιδευτικής έρευνας και ένα από ένα blog που ασχολήθηκε λίγο πιο γενικά με το θέμα αλλά μου άρεσε ιδιαίτερα ο τρόπος προσέγγισής του:

Συμπεράσματα μελέτης του Κέντρου Εκπαιδευτικής Ερευνας

Περί εκπαιδευτικού συστήματος