Οι Ομάρ Ταρίφ των Δρόμων…

Ναι λοιπόν, είμαι πάλι εδώ…

Δυστυχώς έλειψα για πάρα πολύ καιρό από το ενεργό blogging λόγω πολλών ακαδημαικών υποχρεώσεων. Ζητώ συγνώμη λοιπόν από τους λιγοστούς αναγνώστες μου γι’ αυτό και υπόσχομαι να μην ξαναλείψω για τόσο πολύ άλλη φορά.

Το θέμα μου σε αυτό το post δεν είναι άλλο από τους ταξιτζήδες και μία εμπειρία που είχα στην συμπρωτεύουσα:

 

Είναι λοιπόν δυνατόν να φτάνεις σε μια πόλη και να μην μπορείς να πας στον προορισμό σου; Προφανώς και είναι δυνατόν αν μπλέξεις στην κυκλοφορία της Θεσσαλονίκης. Και εκεί που θα αρχίσετε να φαντάζεστε ένα κυκλοφοριακό κομφούζιο στην Εγνατία, με αυτοκίνητα από εδώ και από εκεί, βρισίδια και άλλα τέτοια σας λέω ότι κακώς τα φαντάζεστε! Άλλωστε η Θεσσαλονίκη είναι ένας κυκλοφοριακός παράδεισος… (Εδώ γελάμε…)

Τέλος πάντων, δεν ήταν αυτός ο λόγος που δεν πήγα στον προορισμό μου. Ούτε το κυκλοφοριακό, ούτε καμία απεργία ούτε καμία πορεία, ούτε κανένα συλλαλητήριο. Αιτία ήταν η απαράδεκτη συμπεριφορά των ταξιτζήδων στον ΟΣΕ Θεσσαλονίκης. Οι Ομάρ Ταρίφ των δρόμων λοιπόν (ας με συγχωρήσουν οι λοιποί συνεπείς, σωστοί και τίμιοι βιοπαλαιστές συνάδελφοί τους) έχουν μια συμπεριφορά απέναντι στους επιβάτες όχι μόνο αντι-δεοντολογική και αντι-επαγγελματική αλλά και άκρως απαράδεκτη. Το παρακάτω περιστατικό που θα σας περιγράψω είναι απολύτως αληθές και μου συνέβη όταν αναγκάστηκα να ανέβω στην Θεσσαλονίκη για κάτι δουλειές μαζί με την αδερφή μου:

Κατεβαίνοντας λοιπόν από την αποβάθρα προς την έξοδο του σταθμού με «περιμένουν» διάφοροι ταξιτζήδες ακροβολισμένοι (ούτε ελεύθεροι σκοπευτές να ήταν!) Ο ένας ρωτάει «Για πρακτορείο Χαλκιδικής παλικάρι μήπως πας;», οι άλλοι «πού πάει το παλικάρι;» και άλλα τέτοια. Γνωστό το παραμύθι! Εγώ αγανακτισμένος και από άλλες φορές δεν απαντάω και παράλληλα δεν πηγαίνω εκεί που περιμένουν αυτοί που θέλουν να πάρουν ταξί γιατί εκεί δεν ήταν κανένας μπροστά από μένα που να περίμενε αλλά αντίθετα κοιτάω να δω πιο ταξί από αυτά που ήταν σκόρπια (και όχι στη σειρά για να πάρουν πελάτες από την ράμπα) είναι άδειο. Βλέπω λοιπόν τα δύο πρώτα γεμάτα και πηγαίνω στο τρίτο. Ο οδηγός λείπει, καθώς βρίσκεται για «ψάρεμα» πελατών κοντά στην είσοδο του σταθμού και δεν με βλέπει που βάζω τα πράγματά μου στο πορτ-μπαγκάζ του ταξί. Στέκομαι έξω από το ταξί και περιμένω. Ένας άλλος όμως ταξιτζής από αυτούς που είναι κλίκα εκεί και διαλέγουν κούρσες πηγαίνει και τον ειδοποιεί πως δύο, έβαλαν τα πράγματά τους μέσα στο ταξί. Έρχονται μαζί προς το μέρος μας και ακούω αυτόν που πήγε να τον ειδοποιήσει να λέει:

-Θα τους πας;

Εκείνος δεν απαντάει και έρχεται προς το μέρος μου.

Μου λέει:

-Γιατί έβαλες τα πράγματα στο ταξί; Ποιος σε είπε να τα βάλεις;

-Η λογική του απαντώ εγώ. Τα πρώτα δύο ταξί ήταν γεμάτα και λογικά βάζω τα πράγματά μου στο τρίτο.

Εκεί πάνω μου λέει:

-Βγάλε τα πράγματα από μέσα. Του απαντώ εγώ:

-Εγώ τα πράγματα δεν τα βγάζω, αν θέλετε βγάλτε τα εσείς.

-Κάνει μια σβούρα γύρω από τον άξονά του και με ρωτάει:

-Που πάτε;

-Εύοσμο του λέω. Θα με πάτε;

-Όχι.

-Αν δεν με πάτε θα πάμε μαζί πίσω από τον σταθμό στην Μαργαροπούλου (οδός είναι που την ήξερα έτσι για να τους ψαρώνω) που είναι η τροχαία.

-Μαγκιά πουλάς ρε φιλαράκι; Άσε μας από εκεί. Βγάλε τα πράγματα.

-Εγώ τα πράγματα δεν τα βγάζω από το αυτοκίνητο, αν θέλετε βγάλτε τα εσείς επαναλαμβάνω εγώ.

Έρχεται και ένας άλλος ταξιτζής από εκεί και κορδώνεται μπροστά μου μήπως και μασήσω και μου έλεγε κάτι τέτοια περί τσαμπουκά και μαγκιάς. Μας είδε προφανώς μικρούς και με τσάντες στα χέρια και σου λέει τα βλαχάκια τώρα μου πουλάνε και μαγκιά, τα τσογλάνια…

Εγώ όμως δεν μασάω και κορδώνομαι μπροστά του και εγώ. Τον περνούσα και δύο κεφάλια, τι να κάνει αναγκάστηκε να υποχωρήσει… Κοιτάω γύρω μου λίγο και βλέπω ο κόσμος να κοιτάει αλλά εγώ δεν πτοούμαι. Ξαναέρχεται μετά από λίγο ο δικός μου ταξιτζής και τον ρωτάω:

-Θα με πάτε εκεί που θέλω ή να καλέσω την τροχαία;

-Κάλεσε όποιον θέλεις μου λέει, δεν σε πάω πουθενά.

Τηλεφωνώ και εγώ λοιπόν από το κινητό (να που μας φαίνεται και χρήσιμο…) το 100 γιατί δεν ήξερα το τηλέφωνο της τροχαίας. Το σηκώνει ένας ευγενέστατος κύριος όπου εξηγώντας του τι συμβαίνει και δίνοντάς του το ονοματεπώνυμό μου με πληροφορεί ότι ένα περιπολικό θα έρθει σε λίγο. Ξανακοιτάω λίγο γύρω μου και βλέπω πάλι κόσμο με το μέρος μου. Κάτι κοπέλες από απέναντι μου λένε «καλά του κάνεις» οπότε καταλαβαίνω ότι έχω και την «έξωθεν καλή μαρτυρία» και περιμένω υπομονετικά.

Σε κάποια στιγμή δεν έρχεται περιπολικό τελικά, αλλά ένας Ζητάς. Του κάνω νόημα, έρχεται προς το μέρος μου, κατεβαίνει και του εξηγώ πως έχει η κατάσταση. Εν τω μεταξύ ο «ταξιτζής μου» πήγε στον αστυνομικό που βρίσκεται μέσα στο αστυνομικό τμήμα του σταθμού να τον φέρει επειδή εγώ κάλεσα την τροχαία μήπως και τον ψήσει να πάρει το μέρος του.

Ζητάς: Πού είναι ο ταξιτζής (με ύφος κατακέφαλο έτοιμος να του δώσει κουτουλιά)

Του δείχνω ποιος είναι ο ταξιτζής.

Ζητάς: Γιατί δεν πας τα παιδιά στον προορισμό τους;

Ταξιτζής: Έχουμε και εμείς δικαιώματα κύριε αστυνομικέ κ.τ.λ. Είχα κλειστό το αυτοκίνητο και βάλανε τα πράγματα μέσα. Ούτε για κατούρημα δεν μπορούμε να πάμε;

Προφανώς ο ταξιτζής ήθελε να πιστέψουμε πως άφησε το αυτοκίνητο μέσα στην πιάτσα του σταθμού ανοικτό επειδή κατέβηκε για λίγο να πάει στις τουαλέτες του σταθμού να κατουρήσει.

Ζητάς: Όποιος θέλει να κατουρήσει αφήνει το ταξί εκτός της πιάτσας, το κλειδώνει, κατεβάζει και αυτήν την ταμπέλα που λέει «ελεύθερο» και πάει να κατουρήσει. Αν το ταξί είναι ανοικτό μέσα στην πιάτσα σημαίνει ότι λειτουργεί. Και μην μου λες εμένα ότι πήγες να κατουρήσεις! Αλλού αυτά. Όταν έρχομαι εδώ πέρα όλο κατούρημα σας πιάνει, πολλούς καφέδες φαίνεται πίνετε!

Το ύφος του Ζητά ήταν εκείνο του αγανακτισμένου ανθρώπου που τον έχουν ζαλίσει με δεκάδες παρόμοια περιστατικά.

Ταξιτζής: Μα μου σου του, θα πάω στον Εισαγγελέα…

Ζητάς: Ρε άσε μας που θα πας και στον Εισαγγελέα, πήγαινε όπου θέλεις, τα παιδιά πές μου όμως γιατί δεν τα πας.

Βγάζει τα ντεφτέρια ο Ζητάς να του γράψει πρόστιμο, ιδρώνει ξε-ιδρώνει ο ταξιτζής.

Ζητάς: Και τον συνάδελφό μου από το τμήμα του σταθμού τι τον έφερες; Αυτός δεν είναι τροχαία, εγώ είμαι τροχαία και εγώ κάνω κουμάντο σε αυτά τα θέματα.

Παίρνει και ο άλλος ο αστυνομικός του σταθμού το μέρος μας ακούγοντας τι είχε να πει ο καθένας και ο ταξιτζής σαν βρεγμένη γάτα δεν μιλούσε. Εγώ είπα στον αστυνομικό ότι δεν θέλω να πάω στον προορισμό μου με αυτόν τον ταξιτζή και πήρα το αμέσως επόμενο ταξί του οποίου ο οδηγός είχε παρακολουθήσει το σκηνικό. Περιττό να σας πω ότι ήταν ευγενέστατος, μας πήγε εκεί ακριβώς που έπρεπε, μας κατέβασε τα πράγματα από το πορτ-μπαγκάζ και μας χαιρέτησε ευγενέστατα.

Ο αντι-επαγγελματισμός και η εκμετάλλευση σε όλο του το μεγαλείο δηλαδή… Αν είναι όμως κάθε φορά που κάποιος ταξιτζής δεν σε πηγαίνει στον προορισμό σου να καλείς την τροχαία πρέπει η τροχαία να ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με τους ταξιτζήδες. Αυτό όμως δεν γίνεται και επομένως οι Ομάρ Ταρίφ των δρόμων πρέπει κάποια στιγμή να συνετιστούν και να αφήσουν αυτοί τις μαγκιές.

Μου έχει ξανασυμβεί και άλλες φορές να μην με πάρει ταξί, από τον ίδιο σταθμό ή από αλλού αλλά αυτή τη φορά τα νεύρα μου χτύπησαν κόκκινο. Μέσα στο μυαλό μου περνούσαν όλες αυτές οι φορές που δεν με πήρανε, οι ηλικιωμένοι που εκμεταλλεύονται και τους παίρνουν ότι θέλουν επειδή δεν καταλαβαίνουν, οι άνθρωποι που πάνε σε μια πόλη πρώτη φορά και τους ζαλίζουν στις βόλτες μέχρι να πάνε στον προορισμό τους και πολλά άλλα περιστατικά που έχω δει. Ήμουν αποφασισμένος να το τραβήξω στα άκρα, να έρθει ο αστυνομικός να δούμε αν θα με πάει εκεί που θέλω ή όχι.

Και κάτι που θα πρέπει να πω είναι πως στον ΟΣΕ Θεσσαλονίκης αυτοί που περιμένουν να πάρουν κούρσα και διαλέγουν διαδρομές είναι οι ίδιοι κάθε φορά, (μετά από εκείνο το περιστατικό τους έχω σταμπάρει), η ίδια κλίκα, οι ίδιοι «αλήτες» όπως τους χαρακτήρισε συνάδελφός τους που με πήγαινε στον σταθμό μια μέρα. «Ούστ αλήτες, διαλέγεται κούρσες…» είχε πει ο αγανακτισμένος συνάδελφός τους και έρχεται να δικαιώσει εμένα…

Και επειδή από τότε και άλλη φορά μου συνέβη το ίδιο σκηνικό αλλά δεν είχα όρεξη να το τραβήξω στα άκρα απλά τράβηξα μερικές φωτογραφίες επειδή είχα την ψηφιακή μαζί μου. Δείτε λοιπόν παρακάτω πως βάζουν τα ταξί τους μέσα στην πιάτσα όχι εκεί που πρέπει αλλά εκεί που θέλουν για να διαλέξουν τις διαδρομές και να μην μπεί κάποιος θρασύς (αλλά νόμιμος) σαν εμένα με το ζόρι μέσα. Οι φωτογραφίες τα λένε όλα (Ούτε ο Τριανταφυλλόπουλος να ήμουνα):

Για ευνόητους λόγους φυσικά έκρυψα τα πρόσωπα:

Αν σας άρεσε το post κάντε κλίκ στη Μελισσούλα…!