Οικονομική Μεγέθυνση και Ποιότητα Ζωής


economic_growth.jpg

 

Στο δοκίμιό του «Οι οικονομικές δυνατότητες των εγγονιών μας» ο διάσημος οικονομολόγος Keynes υποστήριζε πως αναμένει η οικονομική μεγέθυνση να συνεχίζεται για πάντα ακόμα και αν διακόπτεται από βραχυχρόνιες κυκλικές διακυμάνσεις καθώς και ότι στο μέλλον ίσως το οικονομικό να μην είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα αντιμετωπίζει ο άνθρωπος. Θεωρούσε δε, την οικονομική μεγέθυνση, ως απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη μιας ικανοποιητικής ποιότητας ζωής για τους ανθρώπους. Ξεχώριζε όμως την οικονομική μεγέθυνση από την ποιότητα ζωής λέγοντας πως η πρώτη δεν συνεπάγεται απαραίτητα την δέυτερη.

Ο όρος «ποιότητα ζωής» θα λέγαμε ότι είναι πολύ γενικός και όχι καλά ορισμένος. Για πολλές δεκαετίες οι κοινωνιολόγοι και οι πολιτικοί χρησιμοποιούσαν τον όρο «βιοτικό επίπεδο» ή «επίπεδο διαβίωσης» το οποίο γενικά οριζόταν ως το κατά κεφαλήν Α.Ε.Π.

Τελευταία όμως, έγινε προφανές ότι ο όρος «βιοτικό επίπεδο» έτσι όπως μετριόταν μέχρι σήμερα –μέσω του κατά κεφαλήν Α.Ε.Π.- δεν αντικατόπτριζε επακριβώς τις συνθήκες διαβίωσης του ανθρώπου και για αυτό αντικαταστάθηκε από έναν νέο όρο την «ποιότητα ζωής». Ο όρος αυτός όμως ερμηνεύεται διαφορετικά από τα άτομα. Για κάποιον μπορεί να σημαίνει ένα περιβάλλον υψηλής ποιότητας με μέρη σπάνιας φυσικής ομορφιάς στα οποία δεν παρεμβαίνει σημαντικά ο άνθρωπος ενώ για κάποιον άλλο ο όρος αυτός μπορεί να εκλαμβάνεται ως η εικόνα μιας σύγχρονης πόλης, πλούσιας και με σημαντικά δείγματα πολιτισμού και τέχνης. Άλλοι πάλι, θα περιέγραφαν τον παραπάνω όρο σαν την διαθεσιμότητα περισσότερης ηλεκτρικής ενέργειας, περισσότερων υλικών αγαθών, υψηλότερης τεχνολογίας ενώ πάλι για άλλους θα σήμαινε κάτι διαφορετικό.

Παρά όμως, την ποικιλία των απόψεων και των ερμηνειών του όρου «ποιότητα ζωής» υπάρχει μια συμφωνία ως προς το ότι η μόλυνση του περιβάλλοντος, η φτώχεια, οι ασθένειες, η κυκλοφοριακή συμφόρηση, η εγκληματικότητα, η ηχορύπανση, ο φόβος, η διαφθορά και πολλά άλλα μειώνουν την ποιότητα ζωής. Στη πραγματικότητα δηλαδή, σχεδόν όλοι βιώνουμε διαισθητικά καθημερινά το τι είναι ποιότητα ζωής και μάλλον υπάρχει μια σχετική ομοφωνία.

Για τις ανάγκες του παρόντος άρθρου όμως θα ορίσουμε ως ποιότητα ζωής εκείνο τον τρόπο ζωής που είναι ικανός να παρέχει στον άνθρωπο τις ευνοϊκότερες συνθήκες διαβίωσης, το περιβάλλον το οποίο θα είναι επωφελές για την διανοητική και φυσική του υγεία και μέσα από το οποίο οι ποικίλες ανάγκες του ανθρώπου θα ικανοποιούνται όσο το δυνατόν επαρκέστερα. Ο όρος δηλαδή «ποιότητα ζωής» τείνει να πλησιάζει περισσότερο στον όρο «οικονομική ανάπτυξη» παρά σε αυτόν της «οικονομικής μεγέθυνσης» αφού ο πρώτος είναι σαφώς πιο διευρυμένος από τον δεύτερο και συνυπολογίζει όχι μόνο την αύξηση του Α.Ε.Π. (οικονομική μεγέθυνση) αλλά και όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής.

Παρά την ομολογουμένως θεαματική μεγέθυνση του Α.Ε.Π. πολλών χωρών κατά την διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών η ανισότητα μεταξύ των ανώτερων και των κατώτερων κοινωνικών ομάδων διευρύνθηκε. Το γεγονός αυτό κάνει επιτακτική την ανάγκη η οικονομική μεγέθυνση, για να είναι επωφελής για το σύνολο της κοινωνίας, να συνοδεύεται κατά το μέτρο του δυνατού και από μία ισόρροπη κατανομή του εθνικού εισοδήματος έτσι ώστε να διατηρείται η κοινωνική συνοχή. Η παραπάνω διαπίστωση της διεύρυνσης της ανισότητας παρά την οικονομική μεγέθυνση των κρατών έχει άλλωστε επαληθευθεί και από την εμπειρική έρευνα του S. Kuznets και την γνωστή υπόθεση του ανεστραμμένου U μεταξύ διανομής και οικονομικής μεγέθυνσης.

Θα πρέπει βέβαια να τονίσουμε πως η ανισοκατανομή του εισοδήματος και οι περαιτέρω συνέπειες αυτής στην κοινωνική συνοχή δεν προσδιορίζονται μόνο από το επίπεδο μεγέθυνσης μιας οικονομίας. Υπάρχει πλήθος άλλων παραγόντων οι οποίοι ενισχύουν την ανισοκατανομή του εθνικού εισοδήματος και συμβάλλουν στις κοινωνικές ανισότητες.

Οι συνέπειες της ανισοκατανομής του εθνικού εισοδήματος στην κοινωνική συνοχή είναι ποικίλες. Το σημαντικότερο βέβαια είναι πως η διευρυμένη ανισοκατανομή έχει δυσμενείς επιιπτώσεις στην οικονομική μεγέθυνση. Επιπλέον, οι μεγάλες ανισότητες στην διανομή του εισοδήματος μπορεί να προκαλέσουν πολιτική αστάθεια, κοινωνικοπολιτικές αναταραχές και σπατάλη πόρων. Η ανισοκατανομή δημιουργεί αίσθημα ανασφάλειας στους πολίτες και επιχειρηματική αβεβαιότητα για το μέλλον με ότι αυτό συνεπάγεται για την ανάληψη ιδιωτικών επενδύσεων στην χώρα. Συνεπώς, γίνεται εύκολα σαφές πως το προϊόν της οικονομικής μεγέθυνσης θα πρέπει απαραίτητα να συνοδεύεται και από ισόρροπη κατανομή του έτσι ώστε να διατηρείται και να ενισχύεται τόσο η ποιότητα ζωής της κοινωνίας όσο και η συνοχή της.

Όπως προαναφέραμε, ο όρος «ποιότητα ζωής» πλησιάζει περισσότερο στον όρο «οικονομική ανάπτυξη» παρά σε αυτόν της «οικονομικής μεγέθυνσης» αν και συχνά οι δύο όροι χρησιμοποιούνται εναλλακτικά. Παρ’ όλα αυτά η οικονομική ανάπτυξη έχει πολυδιάστατο χαρακτήρα και αποτελεί μια πολύπλοκη και δυναμική διαδικασία οικονομικής διεύρυνσης και κοινωνικής αλλαγής, σημαίνει δε όχι απλή αύξηση των παραγωγικών δυνατοτήτων μιας χώρας αλλά βαθύτερη μεταμόρφωσή της όπως μεταβολές στη διάρθρωσή της οικονομίας, μεταβολές στο θεσμικό πλαίσιο, προστασία του καταναλωτή και του περιβάλλοντος, παροχή υψηλού επιπέδου δημόσιων υπηρεσιών όπως π.χ. εκπαίδευση, ασφάλεια, περίθαλψη και γενικότερα δημιουργία εκείνου του κοινωνικοοικονομικού περιβάλλοντος που είναι ικανό να οδηγήσει σε καλύτερη ποιότητα ζωής τα άτομα και σε βιώσιμη ανάπτυξη το σύνολο της κοινωνίας. Βλέπουμε δηλαδή, ότι εκτός της απλής αύξησης του κατά κεφαλήν Α.Ε.Π. στην έννοια της οικονομικής ανάπτυξης υπεισέρχονται και πολλές ποιοτικές παράμετροι.

Από την δεκαετία του 1960 άλλωστε γίνονται συστηματικές προσπάθειες προσδιορισμού δεικτών οι οποίοι εκτιμούν το διάνυσμα των στοιχείων τα οποία συνθέτουν την «ποιότητα ζωής» και οι οποίοι χωρίζονται σε 4 διαστάσεις, την οικονομική, την περιβαλλοντική, την κοινωνική και την θεσμική. Τέτοια ποιοτικά στοιχεία της οικονομικής ανάπτυξης είναι για παράδειγμα η φτώχεια, η ανισοκατανομή του εθνικού εισοδήματος, η θνησιμότητα, το προσδόκιμο ζωής, η παρεχόμενη εκπαίδευση, το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας, η κατάσταση των συγκοινωνιακών δικτύων, η εγκληματικότητα, η ποιότητα του αέρα, οι κλιματολογικές μεταβολές, το μέγεθος των απορριμμάτων, η ανεργία, η διαφθορά, ο ρυθμός ανάλωσης των φυσικών πόρων, η κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας, ο ρυθμός υποβάθμισης του αστικού περιβάλλοντος και πολλά ακόμη. Βλέπουμε, δηλαδή, ότι η οικονομική ανάπτυξη ξεφεύγει από τα στενά όρια της απλής αύξησης του κατά κεφαλήν εισοδήματος και συνδέεται άρρηκτα με αυτό που ονομάζεται «ποιότητα ζωής» και «βιώσιμη ανάπτυξη». Η οικονομική ανάπτυξη είναι αυτή η οποία μέσα από το πλαίσιο που δημιουργεί οδηγεί στην βιώσιμη ανάπτυξη και η οποία με την σειρά της αναβαθμίζει την ποιότητα ζωής των ατόμων.

Για να υπάρξει αντιστοιχία μεταξύ οικονομικής μεγέθυνσης και ποιότητας ζωής θα πρέπει να υπάρχουν μία σειρά από προϋποθέσεις οι οποίες θα πρέπει να ικανοποιούνται ώστε η ανάπτυξη να είναι ισόρροπη. Για να υπάρξει αυτή η αντιστοιχία πρέπει πρωτίστως να γίνεται ανάληψη επενδύσεων σχεδόν ταυτόχρονα σε όλους τους παραγωγικούς κλάδους έτσι ώστε κάθε κλάδος να καλύπτεται από τους άλλους για την πώληση των προϊόντων του. Θα πρέπει να υπάρχει δίκαιη διανομή του εισοδήματος, εξάλειψη των περιφερειακών ανισοτήτων και έλλογη χρήση των φυσικών πόρων για μια αρμονική ανάπτυξη με σεβασμό στο περιβάλλον. Επιπρόσθετα θα πρέπει να δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην εξασφάλιση παραγωγικής απασχόλησης για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, στην εξασφάλιση μισθών οι οποίοι θα εξασφαλίζουν ένα ελάχιστο επίπεδο ζωής και θα είναι δίκαιοι. Η θέση συγκεκριμένων ομάδων του πληθυσμού όπως π.χ. οι γυναίκες, οι ηλικιωμένοι, οι νέοι και τα άτομα με κάποιο μειονέκτημα θα πρέπει επίσης να προστατεύεται και η διάκριση μεταξύ των δύο φύλων θα πρέπει να καταργηθεί. Θα πρέπει να υπάρχει το κατάλληλο κλίμα για τη συμμετοχή των οργανώσεων των απασχολούμενων, των συνδικάτων και των οργανώσεων των παραγωγών στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Η εκπαίδευση θα πρέπει να είναι προσαρμοσμένη στις αναπτυξιακές ανάγκες της χώρας και να αποφεύγει ελιτίστικες προκαταλήψεις ενώ σημαντική προϋπόθεση είναι και η μείωση της εξάρτησης από την εξωτερική βοήθεια.

Βέβαια οι παραπάνω προϋποθέσεις που αναφέρθηκαν πολλές φορές δεν ικανοποιούνται εξαιτίας της ύπαρξης παραγόντων που τις περιορίζουν και τις παρεμποδίζουν. Τέτοιοι παράγοντες μπορεί να είναι για παράδειγμα οι στρεβλώσεις των αγορών λόγω ύπαρξης ατελούς ανταγωνισμού (ύπαρξη μονοπωλίων σε διάφορους κλάδους), ατελούς πληροφόρησης, εξωτερικών οικονομιών, αντιοικονομιών, ανεπαρκούς θεσμικού πλαισίου για την λειτουργία των επιχειρήσεων, την προστασία του ανταγωνισμού, την προστασία του περιβάλλοντος, την προστασία του πολίτη, των δικαιωμάτων και ελευθεριών του κ.α. Επίσης η ύπαρξη πολλών κρατικών φορέων αποτελεί ιδιαίτερο πρόβλημα καθώς οι καθημερινές δράσεις των πολιτών γίνονται περισσότερο γραφειοκρατικές. Άλλοι τέτοιοι παράγοντες είναι η διαφθορά που οδηγεί σε σπατάλη παραγωγικών πόρων, σε αίσθημα αδικίας των πολιτών, σε απώλεια αποδοτικότητας της οικονομίας κ.α. καθώς και οι πιέσεις συγκεκριμένων συνδικάτων είτε εργαζομένων είτε παραγωγών για συγκεκριμένα μέτρα που υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα λαμβάνονταν.

Επειδή ακριβώς η ύπαρξη των παραπάνω παραγόντων παρεμποδίζει την αντιστοιχία μεταξύ οικονομικής μεγέθυνσης και ποιότητας ζωής, ο ρόλος του κράτους, της ιδιωτικής πρωτοβουλίας αλλά και άλλων κοινωνικών φορέων είναι πολλές φορές επιβεβλημένος. Το κράτος μπορεί με διάφορους τρόπους να βοηθήσει προς μία καλύτερη ποιότητα ζωής. Για παράδειγμα, μπορεί να δημιουργήσει το κατάλληλο θεσμικό πλαίσιο έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η απρόσκοπτη λειτουργία της τέλειας ανταγωνιστικής αγοράς με σεβασμό στο περιβάλλον και τους φυσικούς πόρους. Από την άλλη το κράτος μπορεί και πρέπει να εγγυάται τον ανταγωνισμό όχι μόνο στην οικονομική σφαίρα αλλά και στην πολιτική και ιδεολογική. Επιπλέον, μπορεί και πρέπει να διασφαλίζει την εφαρμογή του Νόμου και της Τάξης και να προστατεύει το θεσμό της ιδιοκτησίας. Παράλληλα, το κράτος πρέπει να παίξει και έναν πιο ενεργό ρόλο. Πρέπει να προμηθεύει την κοινωνία με όλα εκείνα τα κοινωνικά αγαθά που καταναλώνονται από το σύνολο των πολιτών και αδυνατούν να παράγουν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις. Επίσης, θα πρέπει να θεσμοθετήσει ένα αποτελεσματικό χρηματοπιστωτικό σύστημα ικανό να εξασφαλίζει χρηματοδότηση των επενδύσεων που είναι βασική προϋπόθεση για την οικονομική μεγέθυνση. Παράλληλα, μπορεί να ελέγχει την προσφορά χρήματος για την αποφυγή κινδύνου πληθωριστικών κρίσεων και ανεργίας. Ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία του κράτους αποτελεί η φορολογία μέσω της οποίας μπορεί να ακολουθήσει συγκεκριμένη αναδιανεμητική πολιτική υπέρ των ασθενέστερων, να επηρεάσει την κατανάλωση συγκεκριμένων προϊόντων (π.χ. τσιγάρα, αλκοόλ κ.τ.λ.) καθώς και να περιορίσει επιβλαβείς για την ποιότητα ζωής δραστηριότητες (π.χ. περιβαλλοντικοί φόροι). Τέλος το κράτος θα πρέπει να παρέχει ικανοποιητικές και επαρκείς υποδομές σε σημαντικούς τομείς όπως τα τηλεπικοινωνιακά και συγκοινωνιακά δίκτυα, η ηλεκτρική ενέργεια, η νοσοκομειακή περίθαλψη και η παιδεία.

Από την άλλη οι κοινωνικοί φορείς θα πρέπει να επιδιώκουν την προστασία των συμφερόντων των μελών τους και την υποβολή συγκεκριμένων προτάσεων προς την πολιτική ηγεσία προκειμένου να αντιμετωπιστούν καθημερινά προβλήματα των πολιτών που μειώνουν την ποιότητα ζωής τους. Θα πρέπει επίσης να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες για την στήριξη και ενημέρωση ιδιαίτερων ομάδων του πληθυσμού όπως π.χ. οι ηλικιωμένοι, οι μητέρες κ.τ.λ. καθώς και για την ένταξη στην κοινωνία περιθωριοποιημένων ατόμων (π.χ. χρήστες ουσιών, φυλακισμένοι κ.τ.λ.).

Η ιδιωτική πρωτοβουλία από την άλλη μπορεί να συνεισφέρει με την σειρά της υιοθετώντας είτε την «προσέγγιση κοινωνικής υποχρέωσης» είτε την «προσέγγιση κοινωνικής ευθύνης». Και οι δύο παραπάνω απόψεις ενστερνίζονται η πρώτη σε μεγαλύτερο και η δεύτερη σε μικρότερο βαθμό την άποψη πως οι στόχοι των επιχειρήσεων δεν είναι μόνο οικονομικοί αλλά και κοινωνικοί και άρα θα πρέπει να διαθέτουν οικονομικούς πόρους προς την επίλυση τέτοιων προβλημάτων. Τέτοιες περιπτώσεις αποτελούν οι δωρεές προς ιδρύματα, το κτίσιμο νηπιακών σταθμών για τα παιδιά των εργαζομένων τους, η προσφορά σύγχρονων μονάδων προς τα νοσοκομεία κ.α.

Η ελληνική εμπειρία μπορεί να μας διδάξει μέσα από παραδείγματα την σχέση οικονομικής μεγέθυνσης και ποιότητας ζωής. Μελετώντας τους δείκτες και τα μεγέθη που καταρτίζει τόσο ο ΟΗΕ όσο και ο ΟΟΣΑ η Ελλάδα την τελευταία εικοσιπενταετία διανύει μια περίοδο τόσο οικονομικής μεγέθυνσης όσο και καλυτέρευσης της ποιότητας ζωής. Από τις αρχές του 1980 όπου άρχισε σταδιακά η αύξηση του Α.Ε.Π. ακολούθησε μία μεγάλη άνοδος και ποιότητας ζωής των Ελλήνων. Στην συνέχεια και μέχρι σήμερα, αν και η οικονομική μεγέθυνση της χώρας μας συνεχίζεται (με κορύφωση τους υψηλούς ρυθμούς μεγέθυνσης κατά την προετοιμασία των έργων υποδομής των Ολυμπιακών Αγώνων) η ποιότητα ζωής αυξάνεται αλλά με σαφώς μικρότερο ρυθμό εξαιτίας κυρίως φαινόμενων διαφθοράς, έλλειψης έργων υποδομής στην περιφέρεια, ανεπαρκών τηλεπικοινωνιακών δικτύων, καθημερινών φαινόμενων γραφειοκρατίας και προβλημάτων ανεργίας.

Αυτό που γίνεται κατανοητό από την παρούσα εργασία είναι πως οικονομική μεγέθυνση και ποιότητα ζωής δεν συμβαδίζουν απαραίτητα. Στην οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας υπεισέρχονται και πολλές ποιοτικές παράμετροι και αυτό φαίνεται και από το γεγονός πως μεταξύ των δεικτών βιώσιμης ανάπτυξης το Α.Ε.Π. είναι μόνο ένας από αυτούς. Βέβαια η σημασία του δεν πρέπει να υποβαθμίζεται καθώς η διαμόρφωση πολλών από αυτών των δεικτών εξαρτάται από τον ρυθμό της οικονομικής μεγέθυνσης. Πρέπει να ικανοποιούνται αρκετές προϋποθέσεις ώστε να υπάρχει αντιστοιχία μεταξύ οικονομικής μεγέθυνσης και ποιότητας ζωής όπως επίσης υπάρχουν και πολλοί παράγοντες που εμποδίζουν την αντιστοιχία αυτή. Συνεπώς, ο ρόλος όλων μας, κράτους ιδιωτικής πρωτοβουλίας και κοινωνικών φορέων είναι απολύτως απαραίτητος για την ταυτόχρονη συνύπαρξη οικονομικής μεγέθυνσης και ποιότητας ζωής.

Αν σας άρεσε το post κάντε κλίκ στη Μελισσούλα…!

buzz it!

Βιβλιογραφία

  1. Ρέππας Α. Παναγιώτης, Οικονομική Ανάπτυξη Θεωρίες και Στρατηγικές Τόμος Α, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2003
  2. Ρέππας Α. Παναγιώτης, Οικονομική Ανάπτυξη Θεωρίες και Στρατηγικές Τόμος Β, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2003
  3. Κώττη Χριστ. Γεωργίου, Οικολογία και Οικονομία, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 1994
  4. Γεωργακόπουλου Θ., Λιανού Θ., Μπένου Θ., Τσέκουρα Γ., Χατζηπροκοπίου Μ., Χρήστου Γ., Εισαγωγή στην Πολιτική Οικονομία, Εκδόσεις Ευγ. Μπένου, Αθήνα 1998
  5. Robert J. Barro, Quantity and Quality of Economic Growth, Harvard University
  6. Ben-Chieh Liu, Economic Growth and Quality of Life: A Comparative Indicator Analysis Between China (Taiwan), U.S.A. and other Developed Countries, The American Journal of Economics and Sociology, Volume 39, Number 1, January 1980
  7. Luciano Pilotti and Marina Rinaldin, Growth vs. development: wealth as better life quality towards an ecology of value, Human Systems Management 21, p.63-80, IOS Press
  8. Arthur Lermer and Frank G. Muller, Economic Growth and Quality of Life, Tenth Congress on public and co-operative economy
  9. Steven C Deller, Tsung-Hsiu (Sue), David W. Marcouiller and Donald B.K. English, The role of amenities and quality of life in rural Economic growth, American Agricultural Economics Association, May 2001, p.352-365
Advertisements

4 Σχόλια on “Οικονομική Μεγέθυνση και Ποιότητα Ζωής”

  1. Ο/Η Μέμα λέει:

    http://greekbloggersparty.wordpress.com/

    για δες το λινκ…

    ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ!!!!!!

    στειλε μου μαιλ

  2. Ο/Η papet λέει:

    Διάβασα το άρθρο με μεγάλο ενδιαφέρον. Δεν έχω γνώσεις οικονομικών, οπότε δεν είμαι σε θέση να κρίνω ή να σχολιάσω με εγκυρότητα τα όσα αναφέρονται εδώ. Παρακαλώ όμως να μου επιτραπεί ένα σχόλιο όσον αφορά στο θέμα της εκπαίδευσης (όπου είναι ο τομέας μου).
    Αναφέρεται κάπου ότι «Η εκπαίδευση θα πρέπει να είναι προσαρμοσμένη στις αναπτυξιακές ανάγκες της χώρας και να αποφεύγει ελιτίστικες προκαταλήψεις…», θέση η οποία, διαισθητικά τουλάχιστον, με βρίσκει διαστακτικό και προβληματισμένο. Ο διασταγμός μου προέρχεται από τον όρο «εκπαίδευση» αντί του οποίου θα προτιμούσα τον όρο «επαγγελματική εκπαίδευση».
    Αυτό που θέλω να πω είναι πως η διατήρηση ή η ανάπτυξη του μεγέθους «ποιότητα ζωής» προϋποθέτει πέρα από επαγγελματικές δεξιότητες την ύπαρξη παιδείας με ευρύτερη έννοια του όρου. Πνευματική καλλιέργεια και εκπαίδευση οδηγούμενη όχι από τις εργασιακές ανάγκες του κοινωνικού συνόλου, αλλά από την προσωπική επιθυμιά σπουδής του εκάστοτε γνωστικού αντικειμένου.
    Ίσως να μην είναι απόλυτα σχετικό με το κείμενο, οφείλουμε όμως να διαχωρίσουμε την εκπαίδευση από την επαγγελματική κατάρτιση, εφ’ όσον η δεύτερη δεν αποτελεί παρά ένα μόνο τμήμα της πρώτης, η οποία με τη σειρά της είναι ανακαία για την ύπαρξη, αλλά όχι και ικανή από μόνη της να παρέχει «παιδεία».
    Τέλος, η παιδεία είναι (διαισθητικά μιλώντας -επαναλαμβάνω ότι δεν έχω γνώση του αντικειμένου-) αυτή που προκαλεί, φυσικά και όχι βεβιασμένα, την ανάπτυξη και τη βελτίωση της «ποιότητας ζωής».
    Ευχαριστώ για την ανοχή.

    May the Force b with u…
    papet

  3. Ο/Η fititakos λέει:

    Γειά σου Φίλε Papet. Καταρχήν χαίρομαι που σε ξαναβλέπω μετά από καιρό. Τώρα όσον αφορά αυτά που λές νομίζω ότι καλώς έγραψα παιδεία. Αυτό ακριβώς θέλω να πώ, πως η παιδεία οδηγεί στην οικονομική ανάπτυξη ενώ η επαγγελματική εκπαίδευση στην οικονομική μεγέθυνση κυρίως.

    Στο άρθρο που έγραψα και το οποίο είναι προιόν μιας εργασίας που είχα κάνει παλιότερα, τονίζω ακριβώς αυτή την διάκριση μεταξύ οικονομικής ανάπτυξης και οικονομικής μεγέθυνσης και ότι η δεύτερη δεν συνεπάγεται απαραίτητα την πρώτη. Άρα, δεν νομίζω να διαφωνούμε τελικά, μάλλον το ίδιο λέμε.

    Να είσαι καλά για την υπομονή σου να διαβάσεις ένα τόσο μεγάλο άρθρο! Δεν χρειάζεται πάντως να έχεις εξειδικευμένες οικονομικές γνώσεις για να το καταλάβεις. Είναι απλό και ευανάγνωστο για τον οποιονδήποτε μπορεί απλά να αντιληφθεί μερικά βασικά πράγματα και έννοιες.

  4. Ο/Η Darthiir the Abban λέει:

    Η σφαιρική παιδεία είναι το απαραίτητο συστατικό. Η μονόπλευρη επαγγελματική εξειδίκευση, καθώς και το συνεχές κυνήγι του κέρδους έναντι της ανάπτυξης, ακόμα και μέσα στο σχολείο, όπου ο στόχος που εξυπηρετείται ανεξαρτήτως, του θεωρητικά προβαλόμενου στόχου, είναι η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο με στόχο την τελική επαγγελματική αποκατάσταση και όχι το χτίσιμο του ανθρώπου, οδηγεί ακριβώς στον αθέμητο ανταγωνισμό και την εξάλειψη κάθε είδους σεβασμού αλλά και κάθε ίχνους ποιότητας ζωής από την κοινωνία μας.

    Σε μια εποχή όμως που ο έλεγχος του συστήματος γίνεται από το κεφάλαιο (capital-ισμός) και που η υποτιθέμενη ανωτερότητα του συστήματος λαμβάνεται ως θέσφατο σε αντίθεση με την πράξη που βιώσαμε και βιώνουμε καθημερινά και που αποδεικνύει πως «τα πάντα ρεί», πως είναι δυνατόν να εφαρμοσθούν όλα αυτά; Διότι ότι και όσα και αν πούμε, στην πράξη τα πάντα στρέφονται προς την μεγιστοποίηση του κέρδους αδιαφορώντας για όλες τις άλλες παραμέτρους. Αποτέλεσμα και αυτό της πλήρους έλλειψης πραγματικής παιδείας από την κοινωνία και της χειραγώγισής της προς αυτό το στόχο…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s